Wartością integracji, jest możliwość szerszego spojrzenia na trudności i dostrzeganie różnych niuansów. Przykładowo, zaburzenia lękowe:

• w perspektywie poznawczo-behawioralnej możemy badać, jakie zagrożenie przewiduje ta osoba, co katastrofizuje, czego unika i jakie zachowania zabezpieczające podtrzymują problem.
• w perspektywie psychodynamicznej możemy rozumieć lęk jako sygnał konfliktu: między pragnieniem bliskości, autonomii czy ekspresji a lękiem przed odrzuceniem, zawstydzeniem, karą albo utratą miłości.
• w perspektywie systemowej lęk można rozumieć jako element szerszego układu relacyjnego. Może pełnić określoną funkcję: stabilizować relacje, odwracać uwagę od konfliktu, podtrzymywać określone role albo wyrażać napięcie, którego nie da się wypowiedzieć wprost. Wtedy interwencje nie muszą dotyczyć wyłącznie osoby, ale także wzorca relacyjnego, komunikacji, granic i reakcji otoczenia.
• w perspektywie humanistycznej lęk może wskazywać na niespójność między tym, co osoba przeżywa, a obrazem siebie, który stara się utrzymać lub być wyrazem tłumionych emocji i potrzeb.
• w perspektywie egzystencjalnej lęk może wiązać się z tematami wolności, odpowiedzialności, śmierci, samotności, dylematów wyboru czy sensu życia.

Są jeszcze inne perspektywy, na przykład medyczna czy psychofizjologiczna, które dobrze mieć na uwadze, patrząc na osobę holistycznie. Warto umieć dostrzec spektrum przyczyn, potrzeb i możliwości oraz rozmawiać o tym, co danej osobie  przysłuży się do dobrostanu w możliwie najlepszy sposób w danym momencie. 

Bez wątpienia różne są historie i trudności naszych pacjentów i pacjentek. Dobrze przy tym pamiętać, że często zgłaszają się do gabinetu z różnymi możliwościami i potrzebami terapeutycznymi.  I te potrzeby i możliwości mocno wpływają na cele terapii, gotowość do określonej pracy terapeutycznej i niezbędne interwencje. Nierzadko wymaga to umiejętnego wyjścia poza wyuczony schemat czy „dogmaty” wyniesione ze szkoły.