Terapia traumy i PTSD Warszawa
Trauma to doświadczenie, które wydarzyło się zbyt nagle i było zbyt obciążające dla układu nerwowego. Ludzie naturalnie różnią się możliwościami radzenia sobie z takimi wydarzeniami. Te różnice wynikają z:
- kondycji psychofizycznej w momencie zdarzenia,
- możliwości zareagowania i postrzegania wpływu na poradzenie sobie,
- cech biologicznych wpływających na wytrzymałość i tempo regulacji pobudzenia,
- możliwości i umiejętności skorzystania z różnych sposobów radzenia sobie i wsparcia,
- skłonności do unikania, tłumienia myśli, ciągłego rozpamiętywania lub obwiniania się, co wiąże się z osobowością ukształtowaną w toku wychowania,
- bezpieczeństwa po zdarzeniu, reakcji otoczenia i możliwości otrzymania wsparcia.
Powyższe różnice w „wyposażeniu” ludzi sprawiają , że to, co dla jednej osoby będzie traumatyzujące, dla innej osoby może być doświadczeniem bez znaczących konsekwencji.
W obszarze terapii traumy i stresu pourazowego (PTSD) wykorzystuję trzy główne metody pracy: EMDR (ang. eye movement desensetization and reprocessing – terapia przetwarzania i odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych), Somatic Experiencing i Brainspotting. Wykorzystuję też techniki dostępne w innych metodach, np. EFT, terapia sensomotoryczna, CBT. Pomoc ta przeznaczona jest dla osób:
- będących ofiarami wypadków i katastrof (trauma szokowa),
- cierpiącym psychicznie z powodu długotrwałych zaniedbań, wykorzystania lub urazów czy przemocy (trauma rozwojowa, relacyjna, trauma złożona, cPTSD, complex Trauma),
- z bagażem trudnych doświadczeń przedwerbalnych powstałych w trakcie ciąży, porodu lub wczesnych etapach życia (trauma przedwerbalna – więcej na blogu).
EMDR to jedna z dwóch metod pracy z PTSD rekomendowana przez WHO. Polega na stymulacji przetwarzania traumatycznych wspomnień poprzez ruch oczami przerywany odpowiedziami na krótkie pytania terapeuty. Możliwe są również inne formy stymulacji bilateralnej. Jest to metoda pracy, którą niektórzy uznają za interwencję zahaczającą o poziom neurologiczny. U jej założeń leży model przetwarzania informacji, który – w uproszczeniu – zakłada, że w traumatycznych chwilach nasze półkule mózgowe mają utrudnioną lub niemożliwą komunikację między sobą. Z powodu tego utrudnienia dochodzi do rozszczepienia doznań z ciała, zmysłów i obrazów (prawa półkula) od słów, którymi można opisać doświadczenie i myśli (lewa półkula). W efekcie ofiary traum czy katastrof latami męczą się z obrazowymi wspomnieniami i koszmarami, a czasem także z dolegliwościami cielesnymi, a zarazem trudno im mówić o tym, co się wydarzyło.
Somatic Experiencing to metoda stworzona do pracy z rozregulowanym z powodu trudnych wydarzeń układem nerwowym. Jej celem jest uspokojenie przewlekłego pobudzenia, które ma miejsce na skutek traumatycznego wydarzenia. Praca polega na przywracaniu możliwości regulacji poprzez integrację doznań cielesnych, emocji, obrazów i znaczeń oraz budowaniu możliwie neutralnej historii wydarzeń. Zawiera ona elementy ekspozycji wyobrażeniowej i pracy z ciałem.
Osoby mocniej zorientowane akademicko mogą wiedzieć, że w świecie nauki toczy się dyskusja na temat potwierdzalności empirycznej niektórych twierdzeń teorii poliwagalnej dotyczących np. funkcji fragmentu brzusznego nerwu błędnego. Z punktu widzenia praktyka ta dyskusja jest ważna dla dalszego rozwoju wiedzy o mechanizmach regulacyjnych, jednak nie wpływa na skuteczność terapii Somatic Experiencing i jej zastosowania w gabinetach. Interwencje w tej metodzie opierają się na właściwościach układu współczulnego i przywspółczulnego i jest to wiedza bezsporna.
Trzecią metodą pracy, z której korzystam jest Brainspotting. Jest stosunkowo nowym odkryciem w świecie terapii, chociaż wykorzystuje obserwacje znane praktykom już od pierwszej połowy ubiegłego wieku. Pozwala szybko uwalniać zblokowane emocje i neutralizować obciążenie emocjonalne związane z trudnymi doświadczeniami. Praca z Brainspotting polega na odnajdywaniu w polu widzenia tzw. punktów dostępu emocjonalnego do trudnych przeżyć (ang. brainspots). Dzieje się to poprzez pracę z ruchem oczu i kierunkiem patrzenia przy stosunkowo niewielkiej ilości rozmowy.
Terapia traumy jest skutecznym środkiem pomocy krótkoterminowej. Narzędzia stosowane w tych metodach dobrze integrują się z tradycyjną psychoterapią, dzięki czemu można doświadczyć relatywnie szybkiej ulgi, a w miarę potrzeby pracować nad innymi ważnymi tematami z życia i relacji.